Ken je de Fraeylemaborg in Slochteren? Het is een van de meest noordelijke kastelen – in Groningen noemen ze dat borgen – van ons land. Het statige huis is te bezoeken en biedt een inkijkje in de wereld van de adellijke bewoners van vroeger en in het parkbos kun je prachtige wandelingen maken. Het hele complex ligt er mooier bij dan ooit, want de afgelopen jaren zijn de borg en de bijgebouwen volledig gerestaureerd. Een nieuwe korte documentaire laat zien wat daar allemaal bij kwam kijken.
Restauratie en verduurzaming
De restauratie van de Fraeylemaborg was hoognodig, want de tand des tijds had het pand flink aangetast. Bij de restauratie die zo’n 1.8 miljoen euro heeft gekost werd ook gekeken naar verduurzaming. Zo zijn alle ramen voorzien van dubbel glas, waarmee de stookkosten naar beneden zijn gebracht. Behalve de borg zelf werden ook het Koetshuis, het Schathuis, de Oranjerie, het Hoofdhek en de bruggen grondig aangepakt.
Over de Freylemaborg
De Fraeylemaborg is gelegen op een landgoed van ruim 23 hectare. Het borggebouw ontstond meer dan zeven eeuwen geleden en kreeg aan het eind van de 18de eeuw haar huidige uiterlijk. Het park, deels naar ontwerp van G.A. Blum en L.P. Roodbaard, is aangelegd in Engelse landschapsstijl. Hierbij zijn restanten van de formele barokke aanleg bewaard gebleven, zoals de karakteristieke middenas. Op het voorterrein staat het schathuis waarin nu een restaurant is gevestigd. Er tegenover staat het koetshuis waarin zich de museumwinkel en de expositieruimtes bevinden. In de oranjerie vindt u een speelse presentatie over de ontwikkeling van het park, vanaf de IJstijd tot heden. In het park staan 17de en 18de eeuwse zandstenen tuinornamenten.
Laatste bewoners
Op we website Adel in Nederland is te lezen dat de Freylemaborg het laatst bewoond werd door Louise Thomassen à Thuessink van der Hoop van Slochteren (1915-2008). Na het overlijden van haar echtgenoot jonkheer drs. François van Panhuys (1914-1969) woonde ze er met haar drie dochters, de jonkvrouwen Kitty, Mieke en Ulla van Panhuys. Toen de lasten voor het onderhoud te hoog werden werd het huis verkocht en opengesteld museum. Tot haar dood bleef Louise dichtbij de borg wonen, en was ze zeer betrokken bij het huis en het omringende landgoed.
kopfoto: screenshot uit de mini-documentaire
